Interview Kunil Abdirahman in Brabants Dagblad

16 oktober 2020

Op 15 oktober stond er een heel leuk interview in het Brabants Dagblad met Kunil Abdirahman. En daar zijn wij als vereniging trots op. Kunil is een jongen die zich vol overgave inzet voor de club en dit interview geeft een mooi beeld.

Oorlogsleed is gesloten boek

Interview Kunil Abdirahman

De 16-jarige Kunil Abdirahman groeide op in een heftige burger-oorlog. De Somaliër verloor zijn vader en naaste familieleden. Bij FC Tilburg is hij op zijn plek.

 

KUNIL ABDIRAHMAN SLUIT GEREGELD DE POORT BIJ FC TILBURG. DE JEUGDSPELER IS ONTZETTEND ACTIEF OP DE CLUB NADAT HIJ IN 2014 NAAR NEDERLAND KWAM. FOTO JULES VAN IPEREN/PIX4PROFS

Op een zomerse dag in 2014 wandelt Kunil Abdirahman de hal van Schiphol binnen. De 16-jarige Somaliër denkt dat hij droomt. Hij ziet de glimlach van zijn moeder, die verlangend haar armen spreidt. Abdirahman is herenigd met zijn grootste inspiratiebron en voelt zich de gelukkigste jongen op aarde.

Zes jaar later staat hij enthousiast een voetbaloefening uit te leggen. Het werkt aanstekelijk op het meisjes onder 13-team. Abdirahman loopt nu twee jaar rond bij FC Tilburg en is eigenlijk al onmisbaar. ,,Ik ben trainer van de JO9-2 en 3. Daarnaast val ik bij andere teams in als een trainer niet kan.”

De vloeiend Nederlands sprekende tiener doet nog veel meer. ,,Ik vind het leuk om wedstrijden te fluiten en ben vaak de laatste die weggaat”, zegt Abdirahman, die zelf in de JO17-3 voetbalt.

Voetballen leerde hij allemaal al in Somalië. Daar zat de bal aan zijn voet geplakt. ,,De faciliteiten zijn daar heel anders dan hier. Er zijn geen voetbalclubs voor jeugdvoetballers. Wij speelden altijd op straat met twaalf vrienden. We maakten vier teams van drie en speelden dan een toernooitje. De doeltjes maakten we met takken. Die staken we in de grond en zo kon er gevoetbald worden.”

Burgeroorlog

Toentertijd was er een profcompetitie in Somalië. Dat kan nu niet meer. Er is een stevige burgeroorlog gaande. Met regelmaat bombardeert de geradicaliseerde Al Shabaab-beweging delen van het land. Abdirahman is in 2014 een van de gelukkigen die naar Nederland vlucht. Dat doet zijn moeder negen jaar eerder al. Ze maakt een gevaarlijke bootreis. ,,Onze oom zorgde voor ons toen mijn moeder weg was. Dat was in het begin heel moeilijk. Ik miste haar elke dag.”

De rest van de familie overleeft de oorlog niet. Het is een heftig voorbeeld van de situatie die in het land heerst. Abdirahman krijgt daar in zijn jonge jaren weinig van mee. ,,Ik was natuurlijk nog heel jong, dat scheelt. Toch ben ik heel blij dat ik hier veilig bij mijn moeder ben.” De 16-jarige verdediger spreekt vol trots over haar. ,,Zij is mijn grote voorbeeld. Ze zette me op de wereld en is de eerste persoon bij wie ik alles kwijt kan. Toen ik in Somalië zat hadden we elke dag contact.”

Hij verblijft de eerste twee jaar na de hereniging in Dinxperlo, een Gelders dorp tegen de Duitse grens aan. Daar maakt hij kennis met de Nederlandse cultuur. Die is anders dan hij aanvankelijk gewend is. ,,Iedereen is zich hier bewust van normen en waarden. Nederlanders hebben respect voor elkaar. Hierdoor krijg je minder conflicten. Ik zie het als het verschil tussen een democratisch en kapitalistisch land.”

Volwassen opmerkingen. Gek is het daarom niet dat school goed verloopt. ,,Ik zit nu in het laatste jaar van de mavo. Ik sta er heel goed voor en ik verwacht wel dat ik slaag.” Het uiteindelijke doel? ,,Ik wil heel graag een goede baan en een familie stichten. Ik weet zeker dat mijn moeder dan de meest trotse oma is”, besluit hij met een lach.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *